yine bir amaçsızlık saplandı tenime, ruhuma kara bulaştı... kendimi varlıkla yokluk arasındaki çizgide hissediyorum. hiçbir şey yapmak istemiyorum. sanki hiçbir şey önemli değil, sanki her şey boş, sanki ben yaşamıyorum...
ayın 16'sı ebru düşecek...
ayın 17'si... annem düşecek...
ayın 18'i ameliyat olacak annem...
ayın 20'i onu eve çıkaracağız...
ayın 23'ü ebru gidecek...
ben çok üzüleceğim...
ayın 25'i annem gidecek...
ben hayatımın en acı gününü yaşıyor olacağım...
bir aralığa iki gidiş sığacak, her aralık canımı çok yakacak...
bundandır, her kasım başlayan içimin sıkıntısının, aralık çıkana kadar büyüyerek beni hapsetmesi ve engel olamayışım... bundandır çok yoruluşum, hırpalanışım...
bu sene daha yoğun hissediyorum sanki... yalnızlığı o kadar çok yaşadım ki, duvarlar üzerime geliyor artık. öyle ki bazen, evdeyken telefonla konuşmasam, sesimi unutacağım... yalnız yaşamaktan nefret ediyorum artık... hiçbir cazibesi kalmadı benim için... aslında dostlarım var, çok sevdiklerim var, geliyorlar gidiyorlar, bazen gelip kalıyorlar; yetmiyor... evde başka birinin varlığını, başka bir nefesi, başka bir sesi özledim...
Yorumlar
Bundan daha fazlasini yapmak isterdim ama :((
Ama en fazla gelirim kalirim bidaha da gitmem:)
Hadi gul biraz
anlaştık, bu ara pek gülesim yok ama denerim senin için..
fi tarihinde bi kız arkadaşıma şöle demiştim;
yıllardır eve girerken kapıyı anahtarla açmaktan yoruldum...
senin eşe dosta aileye ihtiyacın yok aslında...
senin "yuva" ya ihtiyacın ver demişti...
carmen nasıl gücüme gitmişti anlatamam.
bak nerden aklıma geldiyse bu şimdi...
hay allah :)
bakalım konuştukça daha neler hatırlayacaksın :)
şarkının adı da "ah sensiz"
gelll :)