Ana içeriğe atla
avutmak zamanıdır kendini… bak; tanınmıyorsun artık, yabancı sayılırsın, kendine bile…

ne hayaller eskittin farkında mısın? kaç hayalde eskidin? sonunda ne hayallerin gerçekleşti, ne de sen “gerçek” olabildin. yaşadın; yaşayabileceğin ne varsa, ama kimi zaman eksik, kimi zaman çok fazla…

avut kendini. “ne istedimse onu yaşadım.” de… kandır kendini. öznesiyken nesnesi olduğun oyunları düşün… hatırla ki avut kendini. bak; oyun oynamayı bile bilmiyorsun daha… körebe oynarken hep “kör”ebe oldun, yakalayamadın kimseyi. saklambaç oynarken yine ebe yaptılar seni, çıkarmadın sesini. sonra; saatlerce aradın da bulamadın kimseyi.

eksilmeye ayarladılar saatini, oysa bir gün tamamlanmayı beklerdin. aynaya bakardın her akşam, bütünlenip bütünlenmediğine, oysa ger gün aynadan eksiliyordu bir parçan. avut kendini ağlayamıyordun… ağlamak bile yasaklanmıştı sana.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

ara

ilişkilerle ilgili en gıcık olduğum kavramlardan birisi "ara verme"dir. hiç anlamam... bilgisayar mıyız lan biz, kapayıp açtığımızda eski, normal işleyişimize geri dönelim? mesele özlemekse, bunu dillendirmeden bahaneler uydur, görüşme, özle... mesele sorunlarsa konuş, anlat, dinle, çözmeye çalış... bir süre görüşmediğinde sorunlar ortadan kalkacak mı? ama mesele bu değil elbette. ara vermek ayrılığın önsözünü yazmaktır. kolaylaştırmaktır bir nevi... ilişkiye ara verilir, zaman geçer, bu sürede onsuz da yaşanılabildiği keşfedilir, ufak sorunlar göze batmaya başlar; zaman geçer, kişiler geçen zamanda kendilerini ayrılığa alıştırır... sonra birleşilir yeniden, ama kaçınılmaz son kapının eşiğinde beklemektedir... küçük bir kıvılcıma bakar her şey, önsözden sonra, roman da biter...

Tarık Akan'a Veda

bazı insanlar vardır, samimiyetine, doğruluğuna inanmanız için tanımanıza gerek yoktur. sadece bilirsiniz.  tarık akan da o insanlardandı işte. size selam vermesi için sizi tanımasına gerek yoktu, göz göze gelmeniz yeterliydi. "ün"ü hazmedememiş kimileri gibi yapmacık, gurursuz ve büyük burunlu değildi. "halk"tı o... insandı...  kendisiyle tanışma imkanım olmasına rağmen neden bilmem tanışmadım. bakırköy'de olduğu gibi, yıllarca bodrum'da da karşılaştık, bazı günler ailesiyle şahbaz motel'e  gelirdi denize girmeye... çocuk halimle hayrandım, yetişkin oldum hayranlığım hiç a zalmadı. siyasi tavrını, dik duruşunu gördükten sonra hayranlığım daha da anlam kazandı.  hiç unutmam, gökyüzünün delindiği bir kasım günü bakırköy'de karşılaştık onunla. 2-3 metre aralıkla taksi bekliyorduk ve o benden önde duruyordu. o şemsiyesiz, ben şemsiyeli olduğum halde durdurduğu taksiyi bana gönderip kendisi o yağmurda beklemeyi seçti. öyle de nazik bir insandı.  kaz...