bu ara o kadar çok konuştuk, o kadar çok tartıştık ki yazmasam olmaz seviyesindeyim. konu, hepimizin aşina olduğu bir şey aslında: aşk... aşktan bahsedelim... ama sonradan sevgiye dönüşen, güzellikler yaşatan, uzun soluklu aşktan değil... platonik aşktan da değil... zarar veren, bazen de yok oluşumuz olan aşktan... bizi bazen öldüren, bazen de öldürmeyip güçlendiren aşktan (ah nietzsche, kulakların çınlar mı bilmem) seçimlerimizden yani, yanlış seçimlerimizden... aşk, tuhaf bir duygu.. güçlü de... o kadar güçlü ki birbirine zıt duyguları aynı anda yaşayıp şaşırmıyorsunuz. kendinizi her şeye muktedirmişsiniz gibi hissediyorsunuz. o kadar ki hiçbir sorun önemli gözükmüyor size... bencil oluşu, cimri oluşu, sadist oluşu, mazoşist oluşu, kendisiyle ilgili problemleri oluşu, ailesine, hayata karşı duruşu, bağımlı oluşu, evli oluşu... her şey normal, her sorun aşılabilir geliyor. yaşamak istiyorsunuz sadece, ne olacağını, nasıl olacağını düşünmeden onu yaş...